حضور زنان در عرصه عمومی ابتدا به وسیله افزایش فرصت های ورزشی و تحصیلی و به تبع آن افزایش اشتغال زنان در دهه های اخیر نهادینه شده است. همچنین حضور زنان در عرصه هایی مثل اماکن خرید، مدارس بچه ها و... در تغییر الگوی زن خانه دار تاثیر بسزایی داشته است. مفهمو ساده تحرک این است که زنان در سطح شهر دیده می شوند حتی در جنوب شهر و شهرهای کوچک هم شاهد حضور زنان در عرصه عمومی هستیم. این جابجایی ها با مسائل بحرانی خاصی مواجه است. یکی از مهم ترین این بحران ها امنیت در خیابان می باشد. جابجایی زنان ویژگی های خاصی را می طلبد این ویژگی ها از نظر الگوی زمانی و مکانی و همچنین نظام حمل و نقل با جوانان و بخصوص مردان متفاوت است. مثلا زنان در ساعاتی حرکت می کنند که هوا روشن است و تاریکی برای زنان بسیار محدود کننده می نماید. حضور زنان در مکان هایی که مردانه تلقی می شوند بسیار کمرنگ است و زنان بیشتر در اماکنی همچون مراکز خرید دیده می شوند. در واقع حضور زنان معمولا در قالب مشتری است نه تولید کننده. در مورد نظام حمل و نقل باید گفت که زنان بیشتر متکی به نظام حمل و نقل عمومی هستند تا وسیله نقلیه شخصی. زیرا یا آن خانوار وسیله نقلیه شخصی ندارد و یا وسیله در اختیار مرد قرار می گیرد چرا که معمولا سفرهای زنان غیرضروری تر تلقی می شود این در حالیست که زنان در طول روز کارهای متفاوتی را در مکان های مختلف انجام می دهند. در واقع الگوی مطلوب این است که زنان به دلیل مسئولیت های بیشتر نیاز بالاتری به وسیله نقلیه شخصی دارند زیرا این نوع وسیله منعطف ترین وسیله نقلیه می باشد و با چند مسئولیتی بودن زنان همخوانی بیشتری دارد اما در عین حال وجود نظام های حمل و نقل عمومی قدرتمند باعث جابجایی بیشتر زنان می شود . مبحث دیگر درباره حضور زنان در عرصه عمومی از دیدگاه جامعه شناسی شهری، آزار های جنسی، عواما موثر در کاهش و افزایش آن، آمار و اطلاعات مربوط به آن و رابطه بین امنیت خیابانی و امنیت خانگی می باشد. یکی از تفکراتی که در ایران برای امنیت بیشتر زنان مطرح بوده بحث جداسازی جنسیتی بوده است مانند تاکسی زنان و پارک زنان و زمزمه هایی مبنی بر جداسازی در دانشگاه ها که این تفکر معتقدست جداسازی باعث کاهش خشونت و آزار جنسی می شود. از سوی دیگر سن ازدواج در بین جوانان ایرانی که حدود 30 درصد کل جمعیت را تشکیل می دهند هرساله با شتاب بیشتری بالا می رود و این در حالیست که هیچ گونه آزادی و مشروعیتی برای ارضای نیاز جنسی قبل از ازدواج وجود ندارد و الگوهای جنسی چه در سطح خانواده و چه در سطح دولت هیچ تغییری نمی یابد و در حال حاضر شاهد بحران جنسی در بین جوانان هستیم که می تواند به افزایش آزارهای جنسی یاری رساند. دلیل بسیار مهم تر آزار جنسی در ایران را می توان در مشروعیت خشونت در جامعه تعریف کرد. در فرهنگ ما خشونت چه در سطح خانواده و چه در سطح جامعه امری است مشروع.( منظور از خشونت معنای عام آن است نه صرفا خشونت فیزیکی) مشاهدات انجام شده در سطح شهر نشان داده است که زنان نسبت به فضای ناامن جامعه نگرانند و موقعیت روانشناسانه ترس از جابجایی در زنان توسط رسانه ها، ذهنیت خود فرد و قدرت درونی فرد تضعیف یا تقویت می شود که زنان ایرانی تقویت آن را تجربه می کنند. در پایان باید به این نکته توجه کرد که آزار جنسی بیشتر تابع زمان و مکان است تا پوشش و رفتار قربانیان. پس موضوع امن کردن زمان و مکان و مهندسی فضا بسیار مهم تر از کنترل پوشش و رفتار بویژه زنان است.